تبليغاتX
همایون شجریان
 

تاریخ برگزاری کنسرت گروه دستان و همایون شجریان در نقاط مختلف اروپا | منبع: www.dastan.net

بخش نخست (مایه‌ی دشتــی) - آهنگساز: حمید متبسم

۱ تصنیف « عاشقانه » کلام: حمید متبسم
۲ ساز و آواز « بوی عشـق » بداهه‌خوانی کلام: سعدی
۳ تصنیف « قیژک کولی » کلام: شفیعی کدکنی
۴ مستانه قطعه‌ی بی‌کلام
۵ ساز و آواز « کمند زلف » بداهه‌خوانی کلام: حافظ
۶ تصنیف « زهی عشق » کلام: مولانا

 بخش دوم (مایه‌ی اصفهــان) - آهنگساز: سعید فرجپوری

۱ اشتیاق قطعه‌ی بی‌کلام
۲ ساز و آواز « خورشید آرزو » از همایون شجریان کلام: فریدون مشیری
۳ تصنیف « چین زلف » کلام: عطار نیشابوری
۴ ساز و آواز « عشق پاک » از همایون شجریان کلام: فریدون مشیری
۵ تصنیف « اسرار عشق » کلام: حافظ
۶ ساز و آواز « دلشده » بداهه‌خوانی کلام: عراقی
۷ تصنیف « وطن » کلام: سیاوش کسرائی

 


این مطلب را به «بالاترین» بفرستید | این مطلب را به «دنباله» بفرستید | این مطلب را به «Del.icio.us» بفرستید | این مطلب را به «Digg» بفرستید | دسته: خــبــر | لینک ثابت |
:: نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386ساعت 18:20  توسط سهند سلطاندوست

مقام موسیقی‌دانان در مقام موسیقایی | ک. حسینی کتولی | طرح: سهند سلطاندوست

علی‌رغم حصارِ تنگ و انحصارطلبانه‌ای که برخی از مجلات و مطبوعات موسیقی به‌دور خویش کشیده‌اند ؛ باز جای خرسندی است که قلم به‌دستان متعهد و دردآشنایی هستند که مشغول فعالیت، تحقیق و نویسندگی آن‌هم در وبلاگ‌ها و سایت‌های موسیقی می‌باشند ؛ همانند دوستان‌مان در وبلاگ‌هایی نظیر: وبلاگ تحریر، دل‌آواز، دود عود، نیواک، نغمه، کرشمه، همنوا با سوز نی و دیگر دوستان بزرگوار...
برای همه‌ی این عزیزان (و همچنین مدیر محترم این وبلاگ، سهند سلطاندوست) آرزوی توفیق روزافزون داریم.

در این مقاله قصد دارم نکاتی گذرا و اجمالی را در مورد ماهنامه‌ی «مقام موسیقایی» مطرح نمایم ؛ چه که: در خانه اگر کس است / یک حرف بس است
در مجله‌ی مقام موسیقایی (جدا از مقاله‌ها، مصاحبه‌ها و تحلیل‌های مفید و خوبی که ارائه می‌گردد) متأسفانه شاهد برخی اهانت‌ها و مطالب ناروایی خطاب به اساتید وارسته و هنرمندان نجیب این سرزمین هستیم، که این موارد از فقدان تقوای نوشتاری و شاید هم اغراض پشت‌پرده‌ی برخی از قلم به‌دستان نشئت می‌گیرد. من برخی از این مطالب را (که حتی تکرار آنها هم کراهت‌بار است) عیناً نقل می‌نمایم و خواهید دید که گویی اساساً حفظ حرمت و مقام هنرمند، یا حداقل مقام انسان، برای برخی از افراد معنا و مفهومی ندارد!

در مقاله‌ی « با خشم به گذشته منگر! » می‌خوانیم: « برخی از استادان بزرگ تا شاگردان کوچک و پرمدعایشان، با سرسختی تمام، گذشته‌شان را می‌پوشانند و انکار می‌کنند تا بتوانند از این رهگذر در چشم مردم برای خود اشرافیتی(!) جدیدالتأسیس و یا وجهه‌ای عرفانی(!) کسب کنند... » (مقام موسیقایی - شماره‌ی ۳۴)

در مصاحبه‌ای با یکی از افراد (در همان شماره) این سخنان را می‌بینیم:
« کنجکاو شده بودم که بدانم با چه ملاک و معیاری می‌توان «مطربان عشق» را از «مطربان زر !» تمییز داد... دریافتم در سطح عالی موسیقی کلامی ایران عده‌ی «قاریان راستگو» به تعداد بسیار بسیار اندکی می‌رسد (!)... » « چه در زمینه‌ی موسیقی و چه هنرهای دیگر... بسیاری از ایشان برای رسیدن به آن ثروت و شهرت و محبوبیت، حتی هنر را فدای خود کرده‌اند (!) »

در مقاله‌ای دیگر آمده است:
« هنرمند و روشنفکر ما... از مخاطب فقط یک انتظار دارد: تحسین و کف زدن (!). به‌قول یکی از ظریفان، تمام آن مجاهدت‌ها و ریاضت‌ها همه برای آن کف آخر مجلس است (!) » « طبقه‌ی روشنفکر جماعت مملکت ما، شخصیت خودشان را معمولاً پشت هنر و فضل و دانش‌شان پناه می‌دهند. » « موسیقی‌دان‌های ما یک مشکل فرهنگی تاریخی بزرگ دارند که در روحشان ریشه دوانده است و آن غرور و تعصب و احساس سیادت و سروری است (!). » (شماره‌ی ۴۱ - صص. ۳۱ و ۳۲)
و مطالب دیگری از این دست...

آیا این است شأن و مقام موسیقی‌دانان ما در نگاه مجله‌ی مقام موسیقایی ؟!
روند این انتقادها (یا به‌عبارتی اهانت‌ها) به‌گونه‌ای است که این سؤال جدی برای مخاطب به‌وجود می‌آید که چرا این افراد، مثلاً طی یک مقاله‌ی انتقادی از یک اثر موسیقایی یا نقدی در مورد یکی از موسیقی‌دانان، بی‌محابا تمامی اهل موسیقی و اساتید و هنرمندان را آماج توهین قرار می‌دهند. گویی اینان هر سوژه‌ای را دستاویزی قرار می‌دهند برای اینکه صنف موسیقی‌دانان را مورد هجمه‌ی خویش قرار دهند. چرا؟ پاسخ به این سؤال را باید در ناآگاهی، و شاید هم برخی طراحی‌های پشت‌پرده ارزیابی نمود. این قبیل نقدهای احساسی و غیر علمی، و گاهی هم مغرضانه، در تاریخ نشریات و کتب هنری بی‌سابقه نبوده است. مثلاً می‌توان به قضیه‌ی آن کاریکاتور و مقاله‌ی انتقادی که بر علیه مرحوم وزیری در روزنامه‌ی «ناهیدِ» آن سال‌ها چاپ گردیده بود اشاره نمود، که تصویری از وزیری را در حالی که با تبر مشغول خرد کردن سازهای «موسیقی ایرانی» بود نشان می‌داد!
و یا « نگاه کنید به مطبوعات زمان شاه، مثلاً روزنامه‌ی فردوسی، نگین، خوش و ده‌ها مجله و روزنامه‌ی ویژه‌ی اهل هنر که بدون رعایت اخلاق حرفه‌ای همدیگر را با قلم‌هایشان ریزریز کرده‌اند. این سنت متأسفانه مقداری هم از طریق درگیری‌های رهبران احزاب و سازمان‌ها با هم قوت می‌گرفته است. » آری:

ناجوانمـردانـه با ما غمزه بازی می‌کنند                  ما که با سیمای درویشی به میدان آمدیم

گزیده‌ی متنهر چند که معمولاً همه‌ی مجلات در نخستین صفحه‌ی خود چنین می‌نویسند که: « مطالب چاپ شده در این مجله، الزاماً مطابق با دیدگاه‌های مسئولان و گردانندگان مجله نمی‌باشد » ؛ اما این سخن یک جور کلی‌گویی و توجیهی نه چندان قابل‌قبول می‌باشد که در مورد آن باید گفت: « دیوار حاشا بلند است، اما دیوار توجیه از آن‌هم بلندتر می‌باشد! » از طرفی بنده می‌توانم چند نمونه از اظهارات و نوشته‌های شخص سردبیر مجله‌ی مقام موسیقایی را در اینجا نقل قول نمایم که شاید نشان‌دهنده‌ی بخشی از مکنونات قلبی ایشان برای ما بوده و نیز این بار دیگر « مطابق با دیدگاه‌های مسئولان و گردانندگان مجله » هم باشد.

ایشان در جایی از ماهنامه‌ی مورد بحث، از « لشکر مدعیان (!) حراست از بنای رفیع موسیقی ایران »، و یا از « تمام دغدغه‌ها و اندیشه‌های محدودکننده‌ی (؟!) نسل و نسل‌های پیشین موسیقی » یاد می‌کنند (شماره‌ی ۱۱ - ص. ۲) و یا دفعتاً و بی‌چون و چرا معتقدند که: بخش اعظم (؟!) ساخته‌های موسیقایی ما (از مجاز تا غیرمجاز) در سطحی نازل، غیر قابل اعتنا و گاه خجالت‌آور بوده و فاقد روحیه‌ی متعالی و متفکر و سرافراز می‌باشد!(شماره‌ی ۳۳ - ص. ۳) جناب سردبیر در  همان‌جا پس از بیان یک شبه‌مقدمه در مورد عنوان «موسیقی فاخر»، و آوردن بُریده‌ای از جملات برخی اساتید بزرگ، چنین نتیجه می‌گیرند که علت فقدان یا کمبود در تولید «موسیقی فاخر» تماماً به‌خاطر کم‌کاری خود اهل موسیقی بوده و «هر اشکالی هست از موسیقی‌دانان است»! (همان مأخذ)

سردبیر ماهنامه‌ی مقام موسیقایی بر این عقیده است که: « دیگر دوره‌ی ردیف‌خوانی‌های مکرر گذشته و مردم... حوصله نمی‌کنند که ۴۵ دقیقه بنشینند و مثلاً به دستگاه دل‌انگیز سه‌گاه گوش بسپارند(!) ... به‌ویژه در زمانی‌که قحط‌الرجال نوازنده و آهنگساز حرفه‌ای است (؟!) ... روزگاری شده است که خواننده و نوازنده‌ی سنتی از شنونده طلبکار است و غرق در تفکرات و اصول خودساخته‌ی خویش... (!) » ؛ بنابراین آقای سردبیر نتیجه می‌گیرد که: نظر اکثر اهل موسیقی برای خودشان محترم بوده! چرا که الآن سطح فروش نوارهای موسیقی ایرانی (از ردیف‌نوازی تا تصنیف‌خوانی) پایین آمده است و این صدای ... و ... خواننده است که از لحاظ اقتصادی جواب می‌دهد (!؟)  (شماره‌ی ۱۵ - ص. ۴۴)

گزیده‌ی متنجالب است که ایشان از یک طرف (و در مطالب نقل قول شده در بالا) پرونده‌ی موسیقی ملی و ردیفی را می‌بندند و از طرف دیگر و در همان شماره‌ی مجله، از «مرکز موسیقی» گلایه می‌کنند که چرا در اوایل انقلاب دستور به حذف چهارمضرابِ سه‌گاه درویش‌خان از نوار گروه شیدا ـ آن‌هم به‌دلیل «ضربی و محرک بودنِ» آن! ـ صادر نموده ؛ اما امروز همین مرکز موسیقی برای صدای ... و ... (از خوانندگان پاپ) مجوز صادر می‌کند! (همان - ص. ۴)

آقای سردبیر را با اهل موسیقی ماجراهاست! ایشان در جایی پس از توضیحاتی پیرامون عرفان و معنویت در موسیقی ایرانی، می‌نویسند: « عرفان ... نیازی به ظاهرسازی و عوام‌فریبی و تغییر شمایل ندارد... امروز برخی از موسیقی‌دان‌های ما... به اصطلاح آن‌قدر عرفانی می‌شوند که می‌زنند به درویش‌بازی و یا آن‌قدر دور که منکر حقیقت می‌شوند! » (شماره‌ی ۴۱ - ص. ۳) ایشان درست پس از بیان این مطالب، به نیمه‌ی اول سال ۸۶ و اجرای کنسرت توسط لطفی، شجریان، ذوالفنون و... اشاره می‌نمایند! که اگر بخواهیم خوش‌بینانه قضاوت کنیم نباید این کنار هم گذاشتن مطالب و برآیند نهایی آن‌را حاصل ترفندی روزنامه‌نگارانه و یک نتیجه‌گیری کنایت‌آمیز و هجوگونه تلقی نماییم.

مدعی گو لغُز و نکته به حافظ مفروش            کلــک ما نیز زبـانــی و بیـانــی دارد

به هر تقدیر، این‌ها بخشی از روحیه‌ی کلی حاکم بر مجله‌ی مقام موسیقایی بود که من صرفاً به آن اشارتی نمودم و قصد نداشتم که به‌صورت جزء‌به‌جزء و دقیق به آن‌ها بپردازم ؛ چرا که این خود موضوع مقاله‌ی علی‌حده‌ای است که واقعاً ارزش نوشتن را هم ندارد.
در پایان باید یادآور شوم که عناصر و نویسندگان خدوم و متعهدی هم در ماهنامه‌ی مقام موسیقایی مشغول به فعالیت یا همکاری غیرمستقیم می‌باشند که مطالب مطرح‌شده در این مقاله، هیچ تعارضی با نیت‌های پاک این عزیزان نداشته و چیزی از ارزش‌های کار این قبیل افراد دلسوز و دردآشنا کم نخواهد کرد. به‌طوری که ما شاهد درج مطالبی مفید، پژوهشی و علمی نیز در این ماهنامه بوده و هستیم ؛ و از جمله کارهای ارزشمند این ماهنامه را می‌توان پرداختن مفصل به موسیقی مقامی و فرهنگ بومی، موسیقی نقالان و خنیاگران، ارائه‌ی گزارش‌های دقیق و دلگرم‌کننده از جشنواره‌ها و فعالیت‌های مربوط به موسیقی ملی و نواحی دانست.
از سویی این حقیر، تمامی انتقادهای نقل قول شده در این مقاله و همچنین دیگر موارد ذکرنشده را نمی‌توانم و نباید، ناشی از غرض‌ورزی ارزیابی نمایم ؛ بلکه بخشی از این انتقادها ممکن است تنها برخاسته از حس آرمانخواهی جوانانه باشد و نه چیز دیگر.
     والله اعلمُ بحقایق الاُمور...

 


این مطلب را به «بالاترین» بفرستید | این مطلب را به «دنباله» بفرستید | این مطلب را به «Del.icio.us» بفرستید | این مطلب را به «Digg» بفرستید | دسته: مــقالــه | لینک ثابت |
:: نوشته شده در شنبه بیست و چهارم آذر 1386ساعت 2:0  توسط ع. کتولی

پوستر کنسرت «هوای آفتاب» | منبع: بنیاد فرهنگی هنری رودکی bonyad-roudaki.irکنسرت گروه موسیقی قمر
« هوای آفتاب »

۲۴ و ۲۵ آذرمـــاه ۱۳۸۶
تالار وحدت - ساعت ۱۸

آهنگساز و سرپرست گروه:
نوید دهقان

خواننده:
سالار عقیلی

نوازندگان گروه قمر:
سیاوش پورفضلی ....... تار
شاهین صفایـی ......... تار
آرش توکلـی ........... بم‌تار
آرمان سیگارچی ...... بربت
علیرضا گرانـفر ....... سنتور
رضـا آبایـی ........... قیچک
سحـاب تربتــی ....... تنبک
نسیـم اربـابـی ..... کمانچه
نوید دهقان ......... کمانچه

سفارش بلیت کنسرت
www.iranconcert.com

اگر خاطرتان باشد، حدود دو ماه پیش آلبومی به نام «راه و ماه» از سوی حوزه‌ی هنری روانه‌ی بازار موسیقی شد. مجموعه‌ای که نخستین اثر منتشرشده‌ی سینا سرلک، خواننده‌ی جوان موسیقی ملی به‌حساب می‌آید. همکاری گروه جوان قمر با سرلک (یکی از بهترین و جوان‌ترین شاگردان استاد شجریان) به خلق اثری قابل‌قبول و شنیدنی در حوزه‌ی موسیقی سنتی انجامید.

گروه موسیقی قمر متشکل از نوازندگان جوانی‌ست که به‌سرعت راه رشد و تکامل موسیقایی را می‌پیمایند و به هماهنگی مناسبی با یکدیگر رسیده‌اند. سرپرست و آهنگساز این گروه، نوید دهقان است. جوانی ۲۵ ساله متولد انزلی که کمانچه را نزد سعید فرجپوری فرا گرفته و چند سالی‌ست نام او را بسیار می‌شنویم. نوازندگی در چند آلبوم موفق و اجرای کنسرت‌های متعدد در تهران و شهرستان‌ها، نوید دهقان را به نوازنده‌ای حرفه‌ای و توانا بدل کرده است. پیش از آنکه گروه قمر را تشکیل دهد، بیشتر او را در کنسرت‌ها و در کنار داود آزاد، نوازنده و خواننده‌ی موسیقی صوفیانه می‌دیدیم. این اواخر هم به‌همراه گروه عارف و پرویز مشکاتیان در تالار وزارت کشور به اجرای برنامه پرداخت. نوید دهقان ارادت ویژه‌ای به پرویز مشکاتیان دارد و یکی از قطعات آلبوم «راه و ماه» را هم به مشکاتیان تقدیم کرده بود.

اینک قرار است گروه قمر به‌سرپرستی نوید دهقان و با آواز سالار عقیلی، دو شب در تالار وحدت کنسرتی را با عنوان «هوای آفتاب» برگزار کند. این در حالی‌ست که ماه گذشته همین برنامه در سالن ابن سینای شهر همدان برگزار شد و با استقبال قابل‌توجه علاقه‌مندان موسیقی در این شهر مواجه گشت. در ضمن سالار عقیلی هم از تورکنسرت موفق آمریکای شمالی با گروه دستان برمی‌گردد.

کنسرت گروه قمر، در روزهای ۲۴ و ۲۵ آذرماه جاری، در دو بخش برگزار خواهد شد. بخش اول در دستگاه ماهور و بخش دوم در شور و آواز دشتی. بخش نخست شامل پیش‌درآمد، چهار قطعه‌ی ضربی و سه تصنیف به نام‌های «هوای آفتاب»، «دیوانه مست» و «وصل» خواهد بود. اشعار این سه تصنیف به ترتیب از «سیاوش کسرایی»، «خواجوی کرمانی» و «سعدی شیرازی» است. همچنین قرار است در این بخش چند قطعه‌ی آوازی با اشعاری از «مولانا» اجرا شود.

در بخش دوم کنسرت، دو قطعه‌ی «رهگذار باد» و «چهارمضراب دشتی» از ساخته‌های نوید دهقان اجرا می‌شود. در ضمن تصانیف «یار و دیار» با شعری از «سیاوش کسرایی»، «میهن» با شعر «کیوان آتش‌زاد» و «بدرود» باز هم از «سیاوش کسرایی» خوانده خواهد شد.

آنطور که سالار عقیلی به خبرگزاری حیات گفته، قرار است کار متفاوتی را بشنویم. نکته‌ی جالب درباره‌ی این برنامه، استفاده از اشعار «سیاوش کسرایی» است که تا کنون در میان آهنگسازان چندان مرسوم نبوده است. در ضمن تمامی تصنیف‌ها به‌جز تصنیف «وصل» ساخته‌ی نوید دهقان است.


این مطلب را به «بالاترین» بفرستید | این مطلب را به «دنباله» بفرستید | این مطلب را به «Del.icio.us» بفرستید | این مطلب را به «Digg» بفرستید | دسته: خــبــر | لینک ثابت |
:: نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم آذر 1386ساعت 14:0  توسط سهند سلطاندوست

نوازنده‌ی تار و سه‌تار گروه دستان از اجرای کنسرت مشترک این گروه با همایون شجريان در تهران خبر داد و گفت: «پروژه‌ی اجرای مشترک گروه دستان و همایون شجریان از فوریه‌ی امسال با برگزاری کنسرت در اروپا آغاز می‌شود و سال آینده در ایران و آمریکای شمالی ادامه خواهد یافت.»

گفت‌وگوی فرهنگ و آهنگ با حمید متبسم

به گزارش پایگاه خبری فرهنگ و آهنگ، گروه «دستان» به همراه «سالار عقیلی» چندی پیش تورکنسرت بزرگ خود را در آمریکای شمالی به اتمام رساند. این تور کنسرت از روز ۱۲ اکتبر با اجرا در شهر تورنتو آغاز شد و در روز ۱۱ نوامبر با کنسرتی که در فیلادلفیای آمریکا به روی صحنه رفت، پایان پذیرفت. گروه دستان در این اجراها رپرتوار آلبوم «دریای بی‌پایان» را به اجرا درآوردند.

«حمید متبسم» که عمدتاً کارهای مربوط به برگزاری کنسرت‌های گروه را مدیريت می‌کند در گفت‌و‌گوی اختصاصی با فرهنگ و آهنگ ضمن ابراز خشنودی از برگزاری موفق این کنسرت‌ها همکاری با سالار عقیلی را یکی از دست‌آوردهای مهم گروه عنوان کرده و گفت: «شنوندگان کنجکاو ولی ناآشنا با صدای سالار به اعتبار آشنایی با دستان تقریباً تمام سالن‌های کنسرت را پر کردند و با اجراهای بسیار زیبایی از دستان و سالار عقیلی روبرو شدند. باید بدون تعارف و زیاده‌گويی گفت که او در این تور بسیار خوش درخشید و هیچ کجا کم نیاورد.»

وی در توضیح برنامه‌ریزی پروژه‌های مختلف گروه دستان خاطرنشان کرد: «ما در ‌واقع هر پروژه‌ای را در ایران، اروپا و آمریکای شمالی با تورهای بزرگ آغاز می‌کنیم و بعد با انتشار سی‌دی آن، منتظر فستیوال‌هایی می‌شویم که با شنیدن کار ما در اینجا و آنجا متقاضی برنامه می‌شوند. البته باید بگويم تور اخیر را «حسین بهروزی‌نیا» برای آمریکای شمالی برنامه‌ريزی کرده بود که به جرئت می‌توان این تورکنسرت را یکی از بهترین و موفق‌ترین تورهای دستان دانست.»

حمیــد متبســم | عکس: وب‌سایت اختصاصی این هنرمنداین آهنگساز و نوازنده‌ی گروه دستان افزود‌: «کار بعدی مرا نیز که با عنوان «به نام گل سرخ» در دست ضبط است، سالار عقیلی خواهد خواند. ما همگی از این تور خشنودیم چرا که در پشت و روی صحنه هماهنگی و همرنگی حکمفرما بود.»

متبسم درباره‌ی پروژه‌ی‌ بعدی گروه دستان که مجموعه کنسرت‌هایی با «همایون شجریان» است، تصریح کرد: «همایون شجريان یکی از آن چهره‌هاست که بسیار مورد توجه یاران دستان است، اعتبار او نه فقط به‌دلیل نام خانوادگیش بلکه به پشتوانه‌ی کارش، ما را به همکاری با او ترغیب می‌کند و فکر می‌کنم برای او نیز گروه ما همین‌قدر جذاب باشد. تونايی‌های همایون شجریان نه فقط به‌عنوان یک خواننده، بلکه به‌عنوان یک موسیقی‌دان دست و بال ما را باز می‌کند و امید داریم که کار متفاوتی را با او عرضه کنیم.»

وی درمورد جزئیات این تور کنسرت اضافه کرد: «آثار این مجموعه‌ی دو بخشی متعلق به من و «سعید فرجپوری» است که در مایه‌های دشتی و اصفهان ساخته و طراحی شده‌اند. ۱۲ کنسرت ما از اواخر ماه ژانویه تا اواسط فوریه‌ی ۲۰۰۸ به ترتیب در ونیز، میلان، فرانکفورت، استکهلم، گوتنبرگ، اسلو، لندن، مونستر، برلین، انتورپن، لاهه و آمستردام برگزار خواهد ‌شد و قرار است که در استودیو رادیو برلین کارها را ضبط کنیم.»

همایون شجریان پیش از این در گفت‌وگوی مفصلی با مجله‌ی فرهنگ و آهنگ درباره‌ی همکاری خود و گروه دستان به‌عنوان «شروعی برای استقلال هنری» گفته بود: «این کنسرت به عنوان اولین اجرای مستقل، صد در صد حساسیت ویژه‌ای برای من دارد. من تا کنون با پدر به‌روی صحنه می‌رفتم و در آواز همراهی‌شان می‌کردم و هیچ‌وقت به‌طور مستقل نمی‌خواندم که بخواهم یک برنامه را با آواز اداره کنم. قضیه کاملاً فرق دارد، من دیگر روی صحنه پشتوانه‌‌ی پدرم‌ را ندارم. خودم هستم و خودم. به‌همین خاطر باید خود را به بالاترین سطح آمادگی برسانم و بتوانم صحنه را اداره کنم تا برنامه‌ای اجرا کنیم که جذابیت داشته‌باشد و مردم راضی از سالن‌ها بیرون بروند... به نظر من گروه دستان انتخاب خیلی خوبی است که بتوانم اولین اجرایم را با آنها داشته‌باشم؛ چون گروه دستان خودشان وزنه‌ای هستند و اینجا من هستم که باید کارم را درست انجام بدهم. این شرایط با وقتی که شما به‌عنوان نوازنده‌ای روی صحنه قرار می‌گیرید که باید صحنه را اداره کنید و حتی نگران نوازنده‌های دیگر هم باشید، تفاوت دارد. اعضای گروه دستان هر کدام درعین حال که تکنواز هستند، در گروه‌نوازی نیز حرف‌های بسیاری برای گفتن دارند.»

آثار گذشته‌ی گروه دستان بر موسیقی سازی تأکید داشت اما اکنون شاهد گرایش این گروه به موسیقی آوازی و همکاری با خوانندگان جوان هستیم. این نکته‌ای است که متبسم در تشریح آن می‌گوید: «تأکید بر موسیقی سازی به‌معنی مخالفت با موسیقی آوازی نیست و تمایلات ما به بخش آوازی موسیقی را نفی نمی‌کند. من در کار‌های آوازی نیز به نقش ساز اهمیت می‌دهم و در کارهای آوازی که از دستان تاکنون ارائه شده نیز نقش ساز فراتر از اجرای یک پیش‌درآمد، تصنیف و رنگ است. در ارتباط با همکاری با چهرهای جوان باید گفت که شرط ما جوانی و پیری نیست، بلکه کیفیت است و همدلی و توانایی روحی و جسمی برای همراهی. آنچه ما در این تورها انجام می‌دهیم به جز توانایی فنی نیاز به کیفیت‌های معنوی و غیره دارد، که هر کسی را شامل نمی‌شود.»

حمید متبسم در ادامه‌ی صحبت‌هایش به پروژه‌ی «نوای مشترک» و همکاری با ارکستر فیلارمونیک لیژ اشاره می‌کند: «برنامه‌ریزی این پروژه و مقدماتش از اوایل سال ۲۰۰۶ آغاز شد و هدف این است که با این آثار به نقاط مختلف دنیا سفر کنیم و با ارکستر‌های مختلف دنیا همکاری داشته باشیم. در این میان اولین پیشنهاد از طرف ارکستر فیلارمونیک لیژ آمده و در هفته‌ی آخر ماه آپریل ۲۰۰۸ اولین اجرای این آثار انجام خواهد شد.»

وی درباره‌ی چگونگی حضور گروه دستان در این پروژه افزود: «آثار آهنگسازان دستان با تنظیم، بازنگری و آهنگسازی «محمدرضا درویشی» با اجرای ارکستر سمفونیک، در این آثار نوازندگان دستان نقش سولیست دارند و در واقع نوعی کنسرتو برای سازهای حاضر در گروه ما و ارکستر سمفونیک است. البته برای سازهای کوبه‌ای گروه مطلبی نوشته نشده و مانند همیشه نقش آنان با سلیقه‌ی خودشان و همفکری مشخص می‌شود. دو قطعه‌ی ۲۰ دقیقه‌ای از این مجموعه که شامل قطعه‌ای در مایه‌ی نوا از من و اثر دیگری در مایه‌ی شوشتری از حسین بهروزی‌نیا می‌شود تابه‌حال از طرف درویشی کار شده و نت آن به‌زودی تحویل ارکستر لیژ خواهد شد.»

متبسم در تشریح جزئیات این پروژه اظهار داشت: «ما در واقع با دو کنسرت در شهر لیژ و شارلاروای بلژیک این پروژه را که می‌تواند سرفصل یک آشنايی تازه میان ایران و غرب باشد، افتتاح می‌کنیم. تمرین‌های ما با ارکستر منحصر به سه روز قبل از اولین کنسرت خواهد بود که این زمان با توجه به این که ارکستر و ما هر کدام بخش‌های مربوط خودمان را از قبل آماده خواهیم کرد، کافیست.»

حمید متبسم در کنار فعالیت‌های گروه دستان یکی از پرکارترین موسیقی‌دانان ایرانی ساکن اروپا در زمینه‌ی آموزش موسیقی ایرانی به‌شمار می‌رود، وی در این باره می‌گوید: «تدریس به جز عشق، وظیفه‌ی من است. بهترین شنوندگان موسیقی نیز کسانی‌اند که خود دستی هر چند کوچک بر آتش دارند و از مسائل حرفه‌ای دست و پا گیر این هنر به‌دورند. از این رو این بخش فعالیت هر موسیقی‌دان، هم فال است و هم تماشا. امروز در همین اطراف محیط زندگی من در اروپا می‌توانید در خانه‌ی صد ایرانی و غیر ایرانی ساز ایرانی و گفتار در زمینه‌ی موسیقی ایران را بشنوید.»

این موسیقی‌دان ایرانی در مدرسه‌ی موسیقی هارلن هلند تدریس می‌کند و گروه «مضراب» که از جمعی از نوازندگان جوان ایرانی و اروپایی تشکیل شده را مدیریت می‌کند، در مورد اين فعاليت‌ها چنين می‌گويد: «در مدرسه‌ی آزاد موسیقی هرلن تار وسه‌تار و موسیقی ایرانی تدریس می‌شود و گروه بزرگ مضراب که متشکل از ۲۵ خواننده و نوازنده است در کنار هم کار خودش را انجام می‌دهد. گروه مضراب در خود و دیگران نیز ایجاد انگیزه و شور می‌کند و تا به‌حال با توجه به شناخت من از توانایی‌های این دوستان و آشنایی من با گرفتاری‌های حرفه‌ای و شخصی‌شان، بی نظیر عمل کرده است.»

متبسم در پایان از تصنیف اپرت «سیمرغ» برای ارکستر ساز‌های ایرانی و ۵ خواننده خبر داد: «یکی از پروژه‌های بزرگ و پر کاری که در دست دارم قطعه‌ی سیمرغ است که بر اساس حماسه‌ی زندگی زال نوشته می‌شود. برای این کار نیاز به یک ارکستر سازهای ملی بیست‌نفره، چهار خواننده‌ی کر ایرانی و یک تکخوان دارم که فقط و فقط می‌تواند در ایران و از جوانان تشکیل شود. البته نگارش سیمرغ را که تا نیمه‌ی راه پیش رفته مدتی است که به‌دلیل برنامه‌های دیگر متوقف کرده‌ام، لیکن این اثر یکی از بزرگترین عشق‌های من است و حتماً در فرصت مناسب این کار را دنبال خواهم کرد.»

منبع: پایگاه خبری فرهنگ و آهنگ [رجوع به منبع...]


این مطلب را به «بالاترین» بفرستید | این مطلب را به «دنباله» بفرستید | این مطلب را به «Del.icio.us» بفرستید | این مطلب را به «Digg» بفرستید | دسته: گفت‌وگو | لینک ثابت |
:: نوشته شده در دوشنبه نوزدهم آذر 1386ساعت 0:0  توسط سهند سلطاندوست

گزارش تصویری از کنسرت گروه موسیقی عارف | عکس‌ها: خبرگزاری مهر

عکس‌ها: خبرگزاری مهر / احمد مطلایی
۱ ۲ ۳


این مطلب را به «بالاترین» بفرستید | این مطلب را به «دنباله» بفرستید | این مطلب را به «Del.icio.us» بفرستید | این مطلب را به «Digg» بفرستید | دسته: عکس | لینک ثابت |
:: نوشته شده در چهارشنبه هفتم آذر 1386ساعت 19:30  توسط سهند سلطاندوست

پوستر دومين نشست پيش‌همايش عبدالقادر مراغی | عکس: همشهری‌آنلاین



• طولانی‌ترين تصنيف تاريخ موسيقی ايران را همايون شجريان با آهنگسازی محمدرضا درويشی روی بازسازی كاری از عبدالقادر مراغی خوانده كه قرار است اواخر امسال به بازار موسيقی عرضه شود.
به‌گزارش همشهری‌آنلاين محمدرضا درويشی، در دومين نشست پيش‌همايش عبدالقادر مراغی، موسيقی‌دان نامدار قرن نهم هجری كه در ساختمان فرهنگستان هنر در خيابان ولی‌عصر برگزار شد، ضمن اعلام اين خبر گفت: « اين تصنيف كه ۲۱ دقيقه زمان دارد، حاصل دو سال تلاش شبانه‌روزی گروه عبدالقادر مراغی است كه قرار است به‌همراه ۲۳ تصنيف ديگر در مجموعه‌ای با يک كتاب و سه سی‌دی از سوی كانون پرورش فكری كودكان و نوجوانان(!) به بازار موسيقی عرضه شود. »

وی گفت: « به‌دليل آنكه ۱۷ دقيقه از اين تصنيف در مدح امام هشتم شيعيان سروده شده است، هيچ‌گاه از سوی نوازندگان و خوانندگان تركيه اجرا نشده و برای نخستين بار است كه بعد از پنج قرن اين تصنيف اجرا و خوانده شده است. »
اين تصنيف كه بخش‌هايی از آن در همين نشست پخش شد در سه‌گاه نوشته شده و عمده‌ی آن در بخش‌های اوج صدای خواننده قرار دارد و همايون شجريان توانسته با تمرينات طاقت‌سوزی كه روی اين كار انجام داده، به خوبی از پس كار برآيد.

در اين نشست كه با حضور برخی از اعضای گروه عبدالقادر مراغی برگزار شد، همايون شجريان ـ كه از سوی درويشی برجسته‌ترين خواننده‌ی معاصر بعد از پدرش لقب گرفت ـ حضور داشت و گفت كه وقتی كار را ابتدا شنيد برايش بسيار عجيب و شگفت‌انگيز جلوه كرد؛ چرا كه در برخی از لحظات تصنيف نقاط اوج و فرودهای آن با معيارهای آوازخوانی موسيقی سنتی همخوانی نداشت؛ ‌به اين معنا كه خواننده درست در زمانی‌كه بايد فرود بيايد با يک اوج ديگر روبه‌رو می‌شود كه اين تجربه به اين می‌مانست كه دونده‌ای كه صد متر را با بالاترين سرعت دويده، وقتی به خط پايان رسيد، تازه به او بگويند كه صد متر ديگر را هم بايد در جهت عكس بدود.
وی همچنين از كم آمدن نفس خواننده در برخی از نقاط خبر داد و گفت كار عبدالقادر به گونه‌ای بود كه در بخش‌های بم تصانيف، خواننده با كمبود نفس روبه‌رو می‌شود و برای غلبه بر اين مشكل نيازمند تمرينات طاقت‌سوزی است كه من سعی كردم از پس كار برآيم.

محمدرضا درويشی درباره‌ی چگونگی كار روی اين تصانيف گفت كه دو سالی است، هر هفته دو جلسه‌ی ۴ ساعته با گروه تمرين می‌كند و شكل‌گيری اين گروه ۹ نفره به گونه‌ای‌ست كه نه كسی می‌تواند به گروه اضافه شود و نه از آن كم شود ؛ چرا كه پيوستن هر فرد به گروه، نيازمند ۶ ماه تمرين مقدماتی فشرده برای آشنايی با سبک كار مراغی و نواختن اين قطعات است.
درويشی گفت كه چند سالی، تمامی وقت و انرژی خود را گذاشته تا از آرشيوهای شخصی و نيز كتابخانه‌های موسيقی تركيه و يونان بتواند اين تصانيف را به‌دست آورد كه از ميان سی تصنيفی كه يک محقق ترک نشانی آنها را در كتاب خود داده، توانسته به ۲۴ تصنيف دست پيدا كند و بقيه‌ی تصانيف را نتوانسته به‌دست آورد.

در گروه عبدالقادر مراغی نگار بوبان (عود)، ساناز نخجوانی (قانون)، آرش شهريار (چهارتار)، علی صمدپور (رباب)، سيروس جمالی (رباب)، سيامک جهانگيری (نی)، احسان ذبيحی‌فر (كمانچه آلتو)، سامر حبيبی (كمانچه آلتو) و بهزاد ميرزايی (دايره) می‌نوازند و به گفته‌ی درويشی در شكل‌گيری و ساخت اين مجموعه تصانيف تمامی اعضای اين گروه كه از آهنگسازان و نوازندگان شناخته‌شده‌ی كشور به شمار می‌روند سهمی جدی و تأثيرگذار داشته‌اند.

درويشی گفته است كه پس از انتشار آلبوم و سی‌دی عبدالقادر مراغی، گروه يادشده كنسرت صحنه‌ای كار را در ايران و ساير كشورها اجرا خواهد كرد.
پيش از سخنان درويشی، داريوش طلايی درباره‌ی « علم و عمل موسيقی: ديدگاه‌ها و كاربردها » سخن گفت و ضمن ارائه‌ی تاريخچه‌ای از نظريه‌پردازی در موسيقی ايران، از فارابی تا ابن‌سينا و ارموی و مراغی، به فضای عملی كارهای آنها نيز پرداخت.

پس از درويشی نيز فرهاد فخرالدينی كه چند سال قبل يكی از تصانيف عبدالقادر مراغی را در سريال امام علی (ع) با صدای صديق تعريف انتشار عمومی داده بود، به شكل تئوريک و با استفاده از عدد و رقم و نت گفت كه سی سال است روی اين پروژه كار كرده تا توانسته به چنين لحن و بيان عملی در كار دست يابد.
پس از سخنان فخرالدينی و درويشی، چند تن از حاضران سؤالاتی را با اين دو موسیقی‌دان نامی در ميان گذاشتند.

منبع: همشهری‌آنلاین [رجوع به منبع...]

پی‌نوشت: از دوست عزیزی که خبر این همایش را به‌دست بنده رساند، بسیار سپاسگزارم. بی‌صبرانه منتظر انتشار این آلبوم فوق‌العاده خواهیم بود.
در ضمن در طول این یک‌سال‌ونیم فعالیت وبلاگ، اولین باری است که در یک روز، ۲ پست فرستاده می‌شود... سال ۸۶ عجب سالی‌ست برای موسیقی سنتی!

 


این مطلب را به «بالاترین» بفرستید | این مطلب را به «دنباله» بفرستید | این مطلب را به «Del.icio.us» بفرستید | این مطلب را به «Digg» بفرستید | دسته: خــبــر | لینک ثابت |
:: نوشته شده در سه شنبه ششم آذر 1386ساعت 23:0  توسط سهند سلطاندوست

گروه موسیقی دسـتــان


تور کنسرت گروه موسیقی «دستان» به خوانندگی همایون شجریان و آهنگسازی سعید فرج‌پوری از ۵ تا ۲۹ بهمن‌ماه در اروپا برگزار می‌شود.
سعید فرج‌پوری، نماینده‌ی گروه موسیقی دستان با اعلام این خبر در گفتگو با خبرنگار مهر گفت: «مجموع کنسرت‌های گروه موسیقی دستان از ایتالیا آغاز و پس از اجرا در کشورهایی چون سوئد، نروژ و انگلیس، در هلند به پایان می‌رسد و همایون شجریان هم پس از همکاری‌های بسیار با پدر، نخستین کنسرت مستقل خود را در همراهی با دستان برگزار می‌کند.»

این نوازنده‌ی کمانچه در توضیح بخش‌های این کنسرت گفت: «کنسرت گروه دستان در دو بخش اجرا می‌شود. قسمت اول این کنسرت با آهنگسازی حمید متبسم و در آواز دشتی اجرا می‌شود و تمامی قطعات با اشعاری از شاعران معاصر چون محمدرضا شفیعی کدکنی، هوشنگ ابتهاج و همچنین مولانا ساخته شده است. در قسمت دوم که مجموع قطعات از ساخته‌های خودم است در آواز اصفهان و بر اساس اشعاری از عطار نیشابوری و سیاوش کسرایی اجرا می‌شود.

فرج‌پوری در توضیح تور کنسرت گروه دستان در آمریکا گفت: «برنامه‌ریزی کنسرت موسیقی دستان توسط حسین بهروزی‌نیا انجام شد و نخستین کنسرت از مونترال کانادا شروع شد و در نیویورک آمریکا به پایان رسید. این کنسرت در دو بخش برگزار شد. در قسمت اول یک کار سازی از ساخته‌های حسین بهروزی‌نیا بود و بدون کلام اجرا شد و قسمت دوم مجموع قطعات "دریای بی‌پایان" به خوانندگی سالار عقیلی بود و در نهایت باید متذکر شوم که از مجموع آثار ارائه‌شده راضی بودم و کنسرت با استقبال خوبی مواجه شد.»

پژمان حدادی نوازنده‌ی تنبک، حمید متبسم: تار و سه‌تار، حسین بهروزی‌نیا: بربت، بهنام سامانی: دف، دمام و کوزه و سعید فرج‌پوری نوازنده کمانچه، اعضای اصلی گروه موسیقی دستان هستند که در تور کنسرت دستان و نخستین کنسرت مستقل همایون شجریان او را یاری می‌کنند.

منبع: خبرگزاری مهر [رجوع به منبع...]

پی‌نوشت ۱: همانطور که قول داده بودم، به‌زودی در پست‌های جداگانه به معرفی بیشتر اعضای گروه دستان و آثار آنها خواهم پرداخت.

پی‌نوشت ۲: تمامی فایل‌های صوتی که از آغاز کار وبلاگ تا کنون برای دانلود قرار گرفته را، یک‌بار دیگر در فضایی جدید آپلود کرده‌ام... اما به‌دلیل محدودیت پهنای باند سایت سرویس‌دهنده، ناچارم لینک دانلود این فایل‌ها را (که حدود ۷۰ فایل است) تنها برای اعضای وبلاگ (اعضای خبرنامه) بفرستم. پس چنان‌چه مایل به دریافت این فایل‌ها هستید و هنوز عضو خبرنامه نشده‌اید، ظرف ۲ روز آینده عضو شوید. متشکرم.

| عضویت در خبرنامه |
وبلاگ اختصاصی همایون شجریان





Powered by WebGozar



این مطلب را به «بالاترین» بفرستید | این مطلب را به «دنباله» بفرستید | این مطلب را به «Del.icio.us» بفرستید | این مطلب را به «Digg» بفرستید | دسته: خــبــر | لینک ثابت |
:: نوشته شده در سه شنبه ششم آذر 1386ساعت 14:30  توسط سهند سلطاندوست

اجرای آثار استاد علیزاده توسط گروه «خورشید» به سرپرستی مجید درخشانی/ عکس: خبرگزاری مهر

آثار استاد حسین علیزاده توسط گروه موسیقی «خورشید» به‌سرپرستی مجید درخشانی از [دیشب] ۳۰ آبان تا دوم آذرماه در تالار وحدت اجرا می‌شود.
آخرین ساعات تمرین گروه موسیقی «خورشید» عصر سه‌شنبه با حضور حسین علیزاده در تالار وحدت برگزار شد.

ساعت از ۶ عصر گذشته بود و مسئولان حاضر در سالن همچنان مشغول نصب کردن میکروفون‌ها برای ضبط اجرا بودند و مجید درخشانی با حالی آشفته و نگران از دست دادن وقت تمرین، مدام به پشت صحنه می‌رفت و تعجیل در کار را گوشزد می‌کرد ؛ اعضای گروه هم دو به دو کنار هم نشسته بودند و برخی از قطعات را با یکدیگر تمرین می‌کردند.
صحنه آماده شد و هر یک از اعضای گروه موسیقی «خورشید» بر جای خود مستقر شدند و به پیشنهاد درخشانی تا قبل از آمدن حسین علیزاده مجموع قطعات که از ساخته‌های سرپرست گروه بود با توصیه‌های درخشانی اجرا شد.

در فاصله‌ی کوتاهی که گروه منتظر مهیا بودن شرایط بودند، مجید درخشانی در خصوص سازبندی گروه موسیقی خورشید و چگونگی اجرای آثار حسین علیزاده گفت: «سازبندی گروه به‌دلیل اجرای آثار استاد علیزاده دستخوش تغییراتی شد ؛ به این معنا که برای اجرای قطعات «سواران دشت امید» و «حصار» باید از سه تنبک استفاده می‌کردیم و این در حالی است که گروه موسیقی خورشید تنها یک تنبک دارد... به همین منظور در این اجرا از سه تنبک همراه با یک تنبک زورخانه‌ای و همچنین از دف استفاده کردیم.»
وی در ادامه به روند تمرینات گروه موسیقی خورشید اشاره کرد و گفت: «طبق برنامه‌ریزی انجام شده از چهار ماه گذشته تمرین‌ها را با «سواران دشت امید» به‌دلیل آماده‌بودن نت‌نوشته‌های این قطعه آغاز کردیم ؛ ولی قطعه‌ی «حصار» به دلیل تغییراتی که استاد علیزاده در پارتیتور انجام داده بود کمی دیرتر به دست اعضاء رسید و وقتی پارتیتور آماده شد، فرصت زیادی در اختیار نداشتیم منتها در همین فاصله گروه وقت را از دست نداد و با کاست‌هایی که در اختیار داشت «حصار» را تمرین کرد و در یک هفته‌ی آخر هم خود استاد در کنار گروه حاضر شد و همین حضور، مایه‌ی دلگرمی و طراوت در اعضای گروه شد و کل کار به بهترین شکل ممکن به سرانجام رسید.»

حسین علیزاده و مجید درخشانی در تمرین گروه موسیقی خورشید/ عکس: خبرگزاری مهر

 حضور علیزاده مایه‌ی دلگرمی بود

این نوازنده‌ی تار درباره‌ی حس و حال حضور حسین علیزاده سر تمرین این گروه موسیقی گفت: «مجموع تمرین‌ها و کل کار به‌خاطر حضور استاد علیزاده حس و حال خوبی داشت. در واقع با این حضور جزئیات این دو قطعه برای اعضاء مشخص شد و با توضیحات ایشان نوازنده‌ها با حسی که در روایت وجود دارد آشنا شدند ؛ به همین دلیل حضور این استاد در گروه را مایه‌ی دلگرمی و مغتنم می‌دانم.»
درخشانی در توضیح مجموع قطعات گفت: «بخش نخست قطعات را به‌شکل گروه‌نوازی در دستگاه شور و نوا اجرا می‌کنیم و در بخش دوم هم قطعات «حصار» و «سواران دشت امید» را پس از سی سال بار دیگر اجرا می‌کنیم و این حضور دوباره برای من بسیار لذت‌بخش است چرا که در نخستین اجرای این دو قطعه در کنار علیزاده و سایر اعضاء حضور داشتم و خاطره‌ی خوبی از آن دوران برای من باقی مانده به همین دلیل همیشه آرزو داشتم که روزی از راه برسد تا بتوانم این دو قطعه را بار دیگر اجرا کنم و خوشبختانه با همیاری گروه موسیقی خورشید این امکان فراهم شد.
سرپرست گروه موسیقی خورشید درباره‌ی چگونگی حضور خود در اجرای قطعات «حصار» و «سواران دشت امید» گفت: «آقای علیزاده برای این قطعه سنج نوشته بود و کسی نبود که سنج بزند و من داوطلبانه خواستم که سنج بزنم و جالب اینکه برای یادآوری آن دوران پس از سی سال در این اجرا هم سنج می‌زنم.»

درخشانی در پاسخ به این سؤال که چه انگیزه‌ای موجب شد تا بار دیگر این دو قطعه را اجرا کند گفت: «پس از سال‌های دوری از کشورم زمانی که به ایران بازگشتم با حسین عیلزاده دیدار کردم و متوجه شدم که پس از گذشت سی سال هنوز رفتار خوب، نیک‌سیرتی و بزرگ‌منشی ایشان تغییر نکرده و با انرژی و انگیزه‌ی فراوان مانند گذشته در جهت ارتقاء موسیقی ایران فعالیت می‌کند و همین شور و هیجان باعث شد تا به پاس تلاش‌های ایشان بار دیگر خاطرات خوب «حصار» را زنده کنم.»

صحبت‌های درخشانی تازه به پایان رسیده بود که حسین علیزاده از در تالار وحدت وارد شد و پس از سلام و احوالپرسی سراغ تمرین قطعات «حصار» و «سواران دشت امید» رفت.

پس از پایان تمرین، آهنگساز «حصار» و «سواران دشت امید» از روند اجرای گروه موسیقی خورشید گفت: «تنها مسئله‌ای که به نوازنده‌های جوان گروه موسیقی خورشید کمک می‌کند عشق، علاقه و صداقتی است که در وجودشان نهفته است و خوشبختانه همین حس هنگام اجرا نمود عینی پیدا می‌کند ؛ ضمن اینکه «حصار» و «سواران دشت امید» از جمله قطعات سخت و مشکل است و برای اجرای آنها تبحر و تکنیک بالایی لازم است ولی با این اوصاف اجرای خوبی داشتند و با حضور تماشاگران حاضر در سالن حس اجرا بیشتر خواهد شد.»

 حصار یادآور روزهای سخت ایران است

حسین علیزاده در پاسخ به این سؤال که پس از سی سال چه احساسی از اجرای دوباره‌ی این قطعات دارد گفت: «من به عنوان یک آهنگساز به تداوم در هنر بسیار اعتقاد دارم و به نظرم آن چیزی که به هنر اصالت می‌دهد و هنرمند را در جامعه پایدار نگه می‌دارد حفظ و تداوم رابطه‌اش با جامعه است ؛ از همین رو این قطعات برای من یادآور روزهای سخت و چگونگی تداوم در جامعه است، بنابراین زنده شدن حس زندگی و پویایی ما در آن دوره از تاریخ برای من و همه‌ی هم‌دوره‌ها بسیار لذت‌بخش و باشکوه است.»
وی در پایان درباره‌ی بازنویسی مجدد این دو قطعه گفت: «پس از گذشت این همه سال هنوز خودم را به این دو قطعه و البته قطعه‌ی «نی‌نوا» وابسته می‌دانم و معتقدم که جا برای بازنویسی مجدد و اجراهای متعدد دارد ؛ چرا که این سه قطعه باعث رشد و بزرگ شدن من در عرصه‌ی موسیقی شد به همین دلیل در نظر دارم این دو قطعه را برای ارکستر بزرگ با سازهای ترکیبی موسیقی ایرانی و موسیقی کلاسیک و اجرا با ارکستر بزرگ بازنویسی و آماده کنم. چرا که معتقدم این دو قطعه باید برای نسل‌های بعد به یادگار باقی بماند.»

 منبع: خبرگزاری مهر [رجوع به منبع...]

 عکس‌ها: باقر نصیر

 دانلود کنید و بشنوید...

آلبوم نی‌نوا (سواران دشت امید، نوروز، آوای مهر)

 
قطعه‌ی «سواران دشت امید»
ساخته‌ی استاد حسین علیزاده


     تاریـخ ضبط:
پاییز ۱۳۵۶
         حجم فایـل: ۱.۷۱ مگابایت
مدت زمان: ۷:۲۰

 


این مطلب را به «بالاترین» بفرستید | این مطلب را به «دنباله» بفرستید | این مطلب را به «Del.icio.us» بفرستید | این مطلب را به «Digg» بفرستید | دسته: خــبــر | لینک ثابت |
:: نوشته شده در پنجشنبه یکم آذر 1386ساعت 14:0  توسط سهند سلطاندوست