درامد

روزهایِ تقویم را مردُمان از اتّفاقاتِ ریز-و-دُرشتِ‌شان ورق می‌زنند. وقایع را ثبت می‌کنند، گوشه‌یِ پایین ِ سررسیدِ هر سالِ نو، تا یادِشان باشد آن‌چه گذشت. امّا تقویم کهنه می‌شود، کاغذ-اش می‌پوسد، و پُررنگ‌ترین پیش‌آمدها هم نوبتِ‌شان سر می‌رسد. روز می‌گذرد، باز با اتّفاقاتِ ریز-و-درشتِ مردمان... مگر نه «خرّم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد»؟ ما نیز مردمي هستیم، هم از آن دست پُرحادثه، اگرچه به واسطه‌یِ حضور  ِ ترانزیستورها. دستِ بالاتر، امّا، خوش‌حافظه؛ آن‌قدر که نشود خاطره‌یِ وبگردیِ یک شب ِ از-یاد-رفته را از نتایج ِ جست-و-جویِ روزهایِ فراموشی پاک کرد. و از شب‌هایِ از-یاد-رفته‌یِ این مردمیّتِ مجازی، یکی دوازدهمِ فروردین است که با وبلاگِ دوست‌دارانِ همایونِ شجریان ورق خورده؛ ۵ سال است که دارد ورق می‌خورَد. ۵ سال وبلاگ نوشتن زمانِ کمي نی‌ست. «وبلاگِ سهند» امّا وبلاگ به معنایِ رایج ِ آن نی‌ست، سهند تحریریه‌یِ روزنامه‌اي ست در هیأتِ یک وبلاگ‌نویس. و وبلاگ‌اش روزنامه‌اي ست که ۵ سال دوام آورده. روزنامه نوشتن سخت است، دوام آوردن‌اش سخت‌تر.

زماني که کار  ِ این ویژه‌نامه را رسماً آغاز کردیم فکري به گندگی و گنگی ِ جمله‌هایِ بالا در سر-ام بود. امّا حالا از جشن‌نامه‌یِ ۶ سال وبلاگ‌نویسی ِ سهندِ سلطان‌دوست قصدِ دیگري، دستِ کم، جُز سپاس دارم. (با چهار کلمه کامنت هم می‌شود سپاس‌گزار بود.) ایده‌اش چندسالي در ذهن‌ام پَرپَر می‌زد تا دو-سه‌شب مانده به عیدِ نوروز، در گپ ِ اینترنتی با ژینا - دوستِ دیرآشنایِ این وبلاگ - پرواز-اش دادم. معلوم است که استقبال کرد. اجازه داد که با حسابِ خود-اش در همین وبلاگ بنویسیم. تاریخ ِ قرار را هم او تعیین کرد -- ۱۲ فروردین، سالگردِ وبلاگ. اگرنه، من همچنان داشتم در ایده‌های‌ام غوطه می‌خوردم. بی‌درنگ گفت از موزیسین‌هایِ سرشناسي که با او ارتباط دارند، یادداشت می‌گیرد -- با قدرتِ رسانه‌ای‌ش البته هیچ بعید نبود. امّا دلِ من راضی نمی‌شد، با فکر  ِ گنگي که داشتم. کار که به میانه رسید، بدقولی‌ها و بی‌اعتنایی‌هایِ دعوت‌شدگان آرامش ِ خیالي داد تا فکر-ام را بپرورم. از همان اوّل احتمال دادیم که هیچ چیز هم دستِ‌مان را نگرفت، خود ِمان دوتا می‌نویسیم و در وبلاگ می‌گذاریم.
    حالا دیگر خودِ همایون هم، اگر، چیزي می‌نوشت راضی‌م نمی‌کرد. «قدر  ِ زر زرگر شناسد»؛ سهند اوّل و آخر وبلاگ‌نویس است، گیرم با وسواسي شگرف که از حوصله‌یِ وبلاگ‌نویسی بیرون است. دست جنباندم و از آن‌ها که دستِ‌شان در کار می‌دیدم یاری خواستم. شگفت آن‌که همه استقبال کردند اگرچه یکی-در-میان پذیرفتند و در ضرب‌الاجل ِ چند روزه، جملگی شب ِ آخر دست به کی‌بورد بردند؛ باید از این بابت پوزش خواست امّا بد هم نشد: فشردگی ِ زمان زبانِ نوشته‌ها را هرچه ساده‌تر کرد. دیگر دمادمِ ۱۲ فروردین مجموعه‌اي از نوشته‌هایِ این دوستانِ وبلاگ‌نویس ِ نویسنده و روزنامه‌نگار و شاعر و خبرنگار داشتم با چند یادداشتِ سرشناسانِ موسیقی که تنها دوتاشان پیش ِ رو ست. هر نوشته‌اي که می‌آمد خطّي می‌کشید بر افکار  ِ پیشین‌ام؛ گویی آن‌چه که می‌خواهم دیگران گفته اند، سرراست و ساده و پُرمایه. در مقابل، سؤالي پیش می‌کشید هر بار جزئی‌تر که، کار  ِ وبلاگ‌نویسی چی‌ست، وبلاگ‌نویس کی‌ست، وبلاگستانِ فارسی کدام است، کجایِ این دنیایِ مجازی قرار دارد، اصلاً سهند چه کرده که برای‌اش جشن بگیریم؟
    یادداشت‌ها را به استقبالِ سؤال‌ها زیر-و-رو کردم و چیدم. و آن‌چه از آرایه هست - به تقلید از سهند - به علاوه‌یِ شعرها، جغرافیایِ حضور  ِ نویسندگان و عنوانِ شغلی یا تحصیلی‌شان اگر پاسخي به سؤال‌ها نباشد، «دست‌کاري دلکش و بی‌حاصل است». این جشن‌نامه اگر سؤالي از آن دست به جانِ مخاطب اندازد، کار ِ خود را کرده است. اگرنه، از کسي که از کنار  ِ  نامِ یک هنرمندِ سرشناس اسم-و-رسمي بر هم زده چرا این‌گونه سپاس‌گزار باشیم؟

بیژنِ فرد، بهار  ِ ۱۳۹۱

در این ویژه‌نامه می‌خوانید:

سلطنتِ جاوید . حمید متبسم

در تشخّص ِ سمت‌وسوی موسیقی . پویا سرایی

. . . و سرودی دیگر برای سپاس . ندا حبیبی

آیینه‌ای برایِ صداها . عالیه محمدی

به تماشای شاد انسان و تعهد (شعر) . ایرج زبردست

رنگِ آبی‌ات پیداست . مهدی معتمد

خورشِ سبزی یا قیمه . رضا ساکی

اینجا زیبا نمی‌شد اگه تو نبودی . شهاب سیاوش

به پاس خیالی که این‌قدر راحت است . مریم مُهتدی

من و تو و این وبلاگ . ژینا نیما

فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد + شعر . مهسا تقوی

سرمایه‌ی ما . مهرداد جوادی

سلطنتِ جاوید * حمید متبسم
نوازنده‌ی تار و آهنگ‌ساز - هلند
| | | | | motebassem.com

در سال‌هایی که گذشت با وجود تمامی مشکلاتی که بر سر راه پیشرفت موسیقی ایران بوده و هست این هنر راه رشد خویش یافت و بامداد روشنایی ِ آن از دل شب سیاه، بی‌یاوری، دمید. خیل بزرگ نوازندگان و خوانندگان جوان، و خلق آثار نوین موسیقی، شاهد این سخن است. در این راستا، نقش‌آفرینی وب‌لاگ‌ها و وب‌سایت‌های خودجوش موسیقی، که به یاری جوانان عاشق این هنر برپا شدند، انکارنشدنی‌ست.
    وب‌لاگ همایون شجریان - که گشاده‌دلی ِ دست‌اندرکاران آن جبران تنگ‌دستی‌شان است - نیز در خبررسانی و فرهنگ‌گستری موسیقی ایران نقش بارآوری ایفا کرده است؛ به‌ویژه آن‌که همایون شجریان، به عنوان خواننده‌ای توانا و نیک‌اندیش، شایسته چنین حمایت است.
    باشد که نویسندگان و دست‌اندرکاران این پایگاه همواره کیفیت را به کمیت ترجیح دهند و دستخوش بازی روزگار  ِ جمعیت‌گرا نشوند؛ که گرایش به آن سو پایانش بیهودگی‌ست و،

غیر از هنر که تاج سر آفرینش است،
دوران هیچ سلطنتی جاودانه نیست.

در تشخّصِ سمت‌وسوی موسیقی *
پویا سرایی . نوازنده و منتقد - تهران
| | | | | pouya-sarai.blogfa.com

فهمِ دوره‌ی معاصر وامدار مفهوم «رسانه» است، آن‌چنان‌که، موسیقی نیز شأنیتِ خود را در رسانه باز خواهد یافت. بنا به چنین نقشی، جایگاه اصحاب رسانه بیش از پیش مهم جلوه خواهد کرد. هنرمندان معاصر در ورای نیت اصحاب رسانه تشخّص و ظهور می‌یابند؛ چنان‌که در همه‌ی ادوار  ِ هنر  ِ بعد ِ رنسانس، منتقدین نقشی عمیق در فرایند شکل‌دهی به آثار هنری داشته‌اند.
    این دیباچه‌ی کوتاه بیان‌گر ارزش تلاش همه‌ی دست‌اندرکارانی‌ست که، به نوعی، به هنر موسیقی ایران تشخّص می‌بخشند، به‌خصوص، موسیقی کلاسیک ایرانی، که ماهیتاً «شعرمحور» و، از این حیث، زمینه‌ساز حضور ویژه‌ی خواننده در ساختار  ِ خود است. و در این بین نیکو‌تر آن که دست‌مایه‌ی این رسانگی همایون شجریان باشد -- جوانی هوشمند، خوش‌ذوق، و البته توانا در آواز کلاسیک ایرانی.

وبلاگ طرفداران همایون شجریان، در طول حیات خود، علاوه بر تمرکز بر آثار همایون شجریان، از توجه به دیگر جریان‌های موسیقی ایران، به‌خصوص با محوریت نسل جدید و نوگرا، غفلت نورزیده است. این موضوع، مؤید ارزش بیشترِ این رسانه در تشخّص سمت‌وسوی موسیقی ایران در آینده است.
    امید که این رسانه، با زحمات بی‌شائبه‌ی دست‌اندکارانش، هرچه پویا‌تر و متعالی‌تر در جریان باشد.   

. . . و سرودی دیگر برای سپاس
ندا حبیبی . روزنامه‌نگار - مشهد
| | | | | | | | | | | | | | |

موسیقی گریز‌گاه روح آدمی‌ست؛ گریز از رخوت تن و شتاب گرفتن برای پرواز... از این روست که «رهایی» مشخصه‌ی نخست این هنر است. و موسیقی در جامعه‌ی انسانی دگرنقشی نیز بر عهده دارد، و آن پیوند اندیشه و دل‌هاست؛ خواه در دنیای حقیقی، خواه در این عصر مدرن در دنیای فراخ مجازی.
    مشعلی از فکر، تعهد، تلاش، پشتکار، بی‌مزد-و-منت توسط سهند سلطاندوست به سال‌های متمادی، در هیاهوی مُلون وب‌سایت‌های هنری، آهسته و پیوسته، چنان نرم‌آهنگ ِ لطیف ِ آوای همایون شجریان، روشن است و محفل‌آرا و نقل جمع اهل موسیقی ایرانی.
    اصول حرفه‌ای جذب مخاطب (صوری و محتوایی)، صمیمیت بی‌روی‌وریا با بازدیدکنندگان، و هم‌چنین تنوع و بار علمی مطالب، وبلاگ دوست‌داران همایون شجریان را به یکی از منابع خبری-تحلیلی غنی موسیقی ایران تبدیل کرده است.

به عنوان یکی از قدیمی‌ترین همراهان این وبلاگ، تولد ششمین بهار میعادگاه دوست‌داران موسیقی و آوای ایرانی را به مخاطبان همیشگی و، هم‌چنین، دوست خوش‌ذوق و پرتلاش، سهند سلطاندوست تبریک عرض می‌کنم.

ساز خوش کوکی که در این میعادگاه مجازی دل‌آرایی می‌کند، خاموش مباد!   

آیینه‌ای برایِ صداها . عالیه محمدی
کارشناس ِ شیمی ِ محض - رشت
| | | | | | | | | | | | | | | |

آن‌چه برآنم با قلم  ِ ناتوانم به‌مناسبتِ ششمین سالروز  ِ تأسیس ِ وبلاگِ هواخواهانِ همایونِ شجریان بنگارم، تمام  ِ چیزی‌ست که در زنده‌گی‌ام در کنار  ِ مردمانی چنین، به‌چشم می‌بینم و به‌قلب ایمان دارم: بی‌مزدومنّت بادل‌وجان کار کردن در این جهالتِ جاری، و حفظِ اندیشه در لابه‌لایِ این همه خاشاک، به‌حقیقت خواهانِ جوهری‌ست بس کمیاب.
    برایِ من وبلاگِ دوستدارانِ همایون شجریان همیشه حال‌وهوایی داشته که به سانش را در این دهکده نمی‌بینیم. گزینش ِ خبرها و مقاله‌ها با میانه‌گیری در بحث و نوآوری در ارائه‌ی مطلب، در یک محیطِ گرافیکی ِ کاربرپسند، و همگام‌بودن با پیشرفتِ چشمگیر  ِ این دهکده‌یِ جهانی، این یکّه‌تازی را سبب شده است. حالا دیگر سهند تنها سهندِ شش سال پیش نیست؛ «مدیر  ِ وبلاگِ دوست‌دارانِ همایونِ شجریان» به‌تنهایی اعتباری دارد. این‌همه را بیش از هرچیز مدیونِ جوهر  ِ کمال‌جو و زیباطلبی هستیم که پرتو  ِ دیدار  ِ خوشش سهند را پیش ِ روی ما آینه‌درآینه تافته است.
    و همه نیک می‌دانیم که آسان نیست قدر-و-قیمت ِ فروغی چنین را در این ظلام دانستن و سپاس گفتن. سپاس که هستید.   

پی‌نوشت: عنوانِ این یادداشت نام  ِ شعر و مجموعه‌یِ شعری از محمدرضا شفیعی کدکنی ست.

این گل چهاربرگ با تمام دل
برای سهند سلطاندوست عزیز و راهش
که تماشای شاد انسان و تعهد است.

با اشتیاق و مهر
شیراز - ۲۵ فروردین ۱۳۹۱